Lees hoe ze met HCI One zelf de administratie van haar solopraktijk regelt. 

Wie fysiotherapeut is, kent het blije gevoel dat je een patiënt echt verder hebt geholpen. Iemand komt binnen met pijn en loopt na een paar behandelingen weer blij de deur uit. Johanna Kampen-Ritsema (81) haalt al bijna zestig jaar haar energie uit dat gevoel. Ze behandelt nog twintig patiënten per week in Fysiotherapiepraktijk De Zwerfsteen in Ooltgensplaat, op het eiland Goeree-Overflakkee. 

We spraken mevrouw Kampen-Ritsema omdat we benieuwd waren wat haar al die jaren in het vak houdt en wat er in die tijd is veranderd. Al snel merkten we dat haar loopbaan lang niet vanzelfsprekend was. In de jaren zeventig bestond er nog geen kinderopvang en stopten veel vrouwen met werken zodra ze kinderen kregen. Mevrouw Kampen-Ritsema kreeg twee zoons en bleef gewoon werken. Ze begon zelfs haar eigen praktijk. Ook het werk zelf veranderde. Waar ze vroeger alles met de hand bijhield, werkt ze nu met het EPD van HCI One. Ze vertelt hoe ze daarmee als zelfstandige de administratie overzichtelijk houdt en dat ze er nog veel meer over wil leren. 

Weten hoe het is 

Wat haar drijft, begon bij haar eigen rug. In haar familie komt de ziekte van Scheuermann voor, een aandoening waarbij de wervelkolom ter hoogte van de borst tijdens de groei krom gaat staan. Als meisje in Hilversum kreeg ze op school en bij gym vaak op haar kop, omdat ze niet rechtop kon zitten. Niemand begreep goed wat er aan de hand was, tot een orthopeed en een masseur haar met haar rug verder hielpen. 

Die ervaring is ze nooit vergeten. “Ik heb geleerd hoe het is als je iets hebt wat anderen niet snappen. En daarom verlaat ik dit vak nooit. Want dan kan je mensen helpen.” 

Met die gedachte ging ze midden jaren zestig naar de Academie voor Heilgymnastiek en Massage in Amsterdam. Na drie jaar studeerde ze in 1967 af en twee jaar later haalde ze ook haar diploma fysiotechniek. Die twee vakken gingen pas begin jaren tachtig samen verder onder de naam fysiotherapie. Ze is blij met haar oude opleiding, omdat ze er veel heeft geleerd over masseren. 

Gewoon voor jezelf beginnen 

Na haar opleiding verhuisde ze naar Friesland, waar haar vriend woonde. In 1971 trouwden ze. Ze werkte in ziekenhuizen in Leeuwarden en Sneek. Mannen en vrouwen kregen daar hetzelfde salaris. “Er was nooit verschil tussen mannen en vrouwen bij ons in ons vak.” 

Werk en gezin combineren was een ander verhaal. Toen haar oudste zoon Hendrik in 1973 werd geboren, stopte ze tijdelijk met werken in de ziekenhuizen. Halverwege de jaren zeventig ging ze weer aan de slag op een nieuwe plek. Omdat ze geen oppas had, mocht Hendrik mee. Toen hij ziek werd, belde ze haar baas en zei dat ze thuisbleef om voor hem te zorgen. Daar was weinig begrip voor. In die tijd was er voor een werkende moeder met een ziek kind nog nauwelijks ruimte. 

Mevrouw Kampen-Ritsema trok haar eigen conclusie. Als werken en zorgen op deze manier niet samengingen, dan ging ze voor zichzelf beginnen. 

Dat deed ze eerst in haar eigen woonkamer, met zwangerschapsgymnastiek voor groepjes vrouwen. Daarna huurde de huisarts een kamertje voor haar in een bejaardentehuis, waar ze ging oefenen en masseren. Een telefoon had ze daar niet. Belde er een nieuwe patiënt, dan kwamen de buren haar even roepen. “Ik zat een beetje in een gemeenschap. En ik werd op handen gedragen.” 

Een eigen praktijk op het eiland 

Rond 1980 zocht haar man een nieuwe baan als ambtenaar. Op Marken wilden ze hem aannemen, maar dan mocht zij als getrouwde vrouw niet meer werken. Tegenwoordig kunnen we ons dat bijna niet meer voorstellen. Haar man stond altijd achter haar keuze om te blijven werken en daarom nam hij de baan op Marken niet aan. Kort daarna werd hij aangenomen in Ooltgensplaat. 

Ook op het eiland was een vrouw met een eigen praktijk in die tijd iets nieuws. De twee fysiotherapeuten die er al werkten, zaten niet direct te wachten op een vrouwelijke collega. Dat was niet persoonlijk bedoeld, want zo dacht men er begin jaren tachtig nog vaak over. Mevrouw Kampen-Ritsema en haar man kochten er een huis met twee voordeuren, één voor thuis en één voor de praktijk. “We gaan het huis gewoon kopen en we gaan kijken hoe het gaat.” 

In het begin stuurde de huisarts geen patiënten naar haar door. Ook dat bracht haar niet van haar stuk. Ze zei tegen de huisarts dat de mensen toch wel zouden komen. “Als je goed werk levert, dan komen ze. En dat is mijn kracht. Aandacht voor de patiënten.” Ze kreeg gelijk, want de patiënten kwamen. 

Tijd voor de patiënt 

Haar aandacht voor de patiënt is in al die jaren niet veranderd. Ze ziet twintig patiënten per week en meer wil ze er niet. “Want ik wil tijd voor ze hebben.” 

Die tijd gebruikt ze vooral om te luisteren. Ze zit tegenover haar patiënt bij de behandelbank en vult de anamneseformulieren met de hand in, terwijl de patiënt erbij zit. Volgens haar is er in het vak steeds minder tijd om te luisteren. Zelf houdt ze die tijd bewust vrij. 

Ze weet ook goed wat ze niet doet. Komt iemand met een klacht die buiten haar vak valt, dan stuurt ze die door naar een collega. “Je moet voor jezelf weten wat je wel en niet kan.” 

Specialist in het bekken 

Waar ze wel goed in is, is het bekken. Naast fysiotherapeut is mevrouw Kampen-Ritsema ook manueel therapeut. Al zo’n dertig jaar richt ze zich op bekkenmanipulatie, een techniek die ze samen met een collega ontwikkelde. Bij een blokkade in het bekken gaat iemand scheef lopen en krijgt hij vaak veel klachten. Patiënten komen daarvoor uit Hellevoetsluis, Rotterdam en Barendrecht naar haar praktijk. 

De eerste afspraak gebruikt ze om uit te leggen wat er aan de hand is, met een plastic skelet op tafel. Pas de tweede keer behandelt ze. Daarna ziet ze de patiënt om de veertien dagen terug, want vaker is volgens haar niet nodig. “Een mens kan zichzelf heel goed herstellen.” Sommige patiënten lopen al jaren met hun klachten rond. Als ze eindelijk horen wat ze hebben, verdwijnt volgens haar ook de spanning in hun hoofd. 

Zelf blijft ze ook leren en ze gaat nog altijd naar cursussen en congressen. Als ze samen met een collega een opleiding volgt, voelt ze zich weer achttien. Aan stoppen denkt ze niet. Ze heeft nog volop plezier in haar werk en ook de manipulaties gaan haar nog makkelijk af. “Ik heb nergens last van. Ik kan gewoon alles.” 

Ook buiten de praktijk is ze er voor mensen. Patiënten die eerder bij haar zijn geweest en het moeilijk hebben in hun leven, zoekt ze thuis op. Ze loopt er dan vier kilometer voor om een goed gesprek te voeren. “Ieder mens is anders. Ik vind het geweldig, de mensen.” 

Van patiëntenkaart naar HCI One 

Die nieuwsgierigheid neemt ze ook mee achter de computer. Rond 1990 kreeg ze haar eerste computerprogramma, Edevop. Haar zoon Hendrik was toen zeventien en hielp haar op weg en dat doet hij nog steeds. Over de overstap van papier naar computer is ze heel praktisch. “Gewoon doen.” 

Toen ze alles nog op papier deed, zat ze twee dagen per maand te schrijven. Ook de afspraken met zorgverzekeraars werden in de loop der jaren ingewikkelder. Vroeger kreeg ze een contract in tweevoud, dat ze tekende en terugstuurde. Nu heeft één verzekeraar al verschillende tarieven. Na Edevop werkte ze jarenlang met Abakus, een van de EPD’s van HCI. Afgelopen voorjaar stapte ze over naar HCI One. 

Na al die jaren met Abakus was ook deze overstap voor mevrouw Kampen-Ritsema even wennen. Omdat beide EPD’s bij HCI horen, begeleidt HCI praktijken persoonlijk bij de overstap. Bij mevrouw Kampen-Ritsema deed consultant Joëlle dat. Samen richtten ze HCI One in naar de wensen van de praktijk. Voor vragen kon ze altijd bij Joëlle terecht, waardoor ze niet alles zelf hoefde uit te zoeken. “Het was leuk om te zien hoe graag ze het nieuwe EPD onder de knie wilde krijgen,” zegt Joëlle. 

Voor een praktijk zonder balie of backoffice moet een EPD vooral overzichtelijk zijn. Mevrouw Kampen-Ritsema regelt alles zelf, met hulp van Hendrik. Omdat HCI One online werkt, kan hij vanuit zijn eigen huis met haar meekijken. Hij logt op afstand in, zet de afspraken uit haar papieren agenda in het systeem en kijkt of alles goed staat. 

Steeds meer zelf doen 

Veel doet mevrouw Kampen-Ritsema ook zelf. Ze zet nieuwe patiënten in het systeem, houdt het dossier bij en legt de toestemmingen vast. Wat ze prettig vindt, is het overzicht per zorgverzekeraar. Ze ziet in één lijst hoeveel van haar patiënten bij VGZ zitten en hoeveel bij DSW. 

Haar anamnese blijft ze wel op papier doen, samen met de patiënt. Daar zet ze haar hakken in het zand en dat kan ze goed, zegt ze zelf. “Dit wil ik gewoon handmatig invullen, waar de mensen bij zijn.” 

Voor de rest van haar werk is ze nieuwsgierig naar wat HCI One nog meer kan. Daarover gaat ze graag in gesprek met Hendrik en Joëlle. “Ik wil graag weten hoe ik de rest goed in kan vullen.” 

Ook bij andere medewerkers van HCI One kan ze terecht. Toen ze tijdens de implementatie een keer vastliep, belde een van hen haar op en keek met haar mee op haar scherm. Hij nam haar stap voor stap mee. “Ga maar scrollen en ik leg het uit,” zei hij. Binnen no time wist ze hoe het werkte. 

Blij de deur uit 

Kortom, mevrouw Kampen-Ritsema haalt al bijna zestig jaar haar energie uit patiënten die weer blij de deur uit gaan. Ze bouwde haar eigen praktijk op in een tijd waarin dat voor een vrouw uitzonderlijk was. Een nieuw systeem brengt haar nu ook niet van haar stuk. HCI One werkt voor grote praktijken met meerdere locaties, maar ook voor een fysiotherapeut van 81 met een solopraktijk die alles zelf regelt. Het EPD zorgt dat haar administratie overzichtelijk blijft. Zo houdt ze haar tijd voor de mensen en daar is ze nog lang niet klaar mee. 

Benieuwd wat HCI One voor jouw praktijk kan betekenen? 

Of je nu een kleine praktijk hebt of een grote organisatie, HCI One groeit mee met de manier waarop jij werkt. Plan een demo en ontdek hoe het EPD voor jou kan werken.