In dit artikel interviewen we Sjemaine van Leeuwen, voorzitter van Coöperatie Paramedisch Platform Midden Oost Brabant, over regionale samenwerking in de eerstelijnszorg.
Veel zorgverleners rond één patiënt
Iedere paramedische zorgverlener kent wel een patiënt bij wie meer speelt dan de klacht waarvoor hij komt. Bij sommige patiënten gaan pijnklachten samen met mentale problemen, of gaat het thuis niet goed. Vaak zijn er al meerdere zorgverleners bij betrokken, die elk vanuit hun eigen vak hun best doen. Ze weten alleen weinig van elkaar, waardoor er losse trajecten naast elkaar lopen. Die kosten meer geld, terwijl de patiënt er niet verder mee komt. Zo raakt de zorg rond de patiënt versnipperd.
Sjemaine van Leeuwen werkt samen met collega’s en samenwerkpartners om dat in haar regio te veranderen. Als HCI One volgen we de ontwikkelingen binnen de regionale samenwerking van dichtbij. Sjemaine neemt ons mee in wat die samenwerking betekent voor de praktijk en voor het EPD waarin paramedische praktijken werken.
Samen afspraken maken in de regio
Sjemaine is voorzitter van Coöperatie Paramedisch Platform Midden Oost Brabant, kortweg PPMOB. Bij de coöperatie zijn 130 praktijken uit Maashorst, Meierijstad, Oss, Boekel en Bernheze aangesloten. Het gaat om praktijken voor fysiotherapie, ergotherapie, diëtetiek, oefentherapie, logopedie, huidtherapie en podotherapie. In al die praktijken samen werken meer dan 700 mensen.
Namens die praktijken zit Sjemaine aan tafel bij het Regionaal Eerstelijns Samenwerkingsverband (RESV) Noordoost-Brabant. Zulke samenwerkingsverbanden zijn er omdat de zorg rond de patiënt al decennialang versnipperd is. Sinds het Integraal Zorgakkoord van 2022 komen ze in het hele land op gang, samen met hechte wijkverbanden. Aan de tafel in haar regio maken huisartsen, wijkverpleging, apothekers, welzijnsorganisaties, gemeenten en paramedici samen afspraken om beter samen te werken rond de patiënt of inwoner. Om mee te mogen praten, moesten de paramedici zich als één partij organiseren. Sjemaine brengt daar de stem van alle aangesloten praktijken in.
“Samen kom je altijd verder dan alleen”
Waarom ze zich als voorzitter inzet, legt Sjemaine uit met iets wat ze altijd heeft gezegd. “Ik hoop dat ik, als ik later groot ben, iets heb kunnen bijdragen aan de zorg.” Ze vindt dat de zorg te veel in hokjes is georganiseerd, waardoor een patiënt niet altijd de zorg krijgt die hij nodig heeft. “Ik denk dat je met samenwerken altijd verder komt dan alleen.”
Alle disciplines in één coöperatie
Vanuit die overtuiging zette Sjemaine vier jaar geleden samen met collega’s een coöperatie op in Oss. In de plannen rond het zorgakkoord lazen ze dat het de bedoeling was dat zorgverleners in de eerste lijn regionaal gingen samenwerken. Ze besloten zich daar alvast op voor te bereiden. Daarna sloten ook praktijken uit de omliggende gemeenten aan. In Meierijstad bestond al een eigen coöperatie. Omdat de twee coöperaties vaak bij dezelfde partijen aan tafel zaten, gingen ze in 2025 samen verder als PPMOB. In veel regio’s heeft iedere discipline een eigen vereniging, maar PPMOB brengt alle zeven disciplines samen. Sinds september 2025 is Sjemaine voorzitter. “Als we de zorg rondom de patiënt samen neerzetten, doen we waar we goed in zijn en kunnen we de zorg aan.”
Beginnen bij wat de patiënt wil
Nu zijn er bij zo’n patiënt soms vijf zorgverleners en instanties tegelijk bezig. Ieder maakt vanuit zijn eigen vak een eigen plan. In de regionale samenwerking is het de bedoeling dat een casemanager met de patiënt en de betrokken zorgverleners om tafel gaat. Het gesprek begint dan bij de patiënt zelf, met drie vragen. Wat wil ik, wat kan ik en wat heb ik nodig? Eerst kijken ze naar wat de vrouw zelf belangrijk vindt. Daarna bekijken ze wat ze zelf kan, of wat haar familie en buren voor haar kunnen doen. Pas dan kijken ze welke hulp, middelen of professionele zorg er nog nodig is. Vervolgens bepalen ze samen wie wat oppakt.
Vervolgens bepalen ze samen wie wat oppakt.
Het antwoord hoeft niet altijd zorg te zijn. “Het kan ook een maatje zijn om mee boodschappen te doen,” zegt Sjemaine. Als iedereen samen met de vrouw één plan maakt, zijn er misschien maar twee van de vijf zorgverleners nodig. Zo kunnen zij betere zorg leveren tegen lagere kosten.
Over je eigen schaduw heen stappen
De regio zit nu midden in de overgang naar deze nieuwe manier van werken. Die overgang begint bij elkaar leren kennen, want zorgverleners kunnen zo’n plan alleen maken als ze weten wie wat doet. De afspraken maken de partijen aan de regionale tafel, maar de samenwerking zelf begint in de hechte wijkverbanden. Daar komen zorgverleners samen om cliënten te bespreken.
Die samenwerking vraagt van iedere discipline een andere houding, die Sjemaine “over je eigen schaduw heen stappen” noemt. Het is de bedoeling dat zorgverleners een patiënt doorsturen naar wie hem het beste kan helpen. Een diëtist met een patiënt die meer moet bewegen, verwijst hem dan naar de fysiotherapeut. Een fysiotherapeut die een patiënt met Parkinson ziet, stuurt hem naar een collega in de gemeente die daarin gespecialiseerd is. Dat gebeurt al, maar volgens Sjemaine kost die omslag veel zorgverleners nog moeite. “Iedereen was gewend om te zeggen, kom maar hier. Nu zeg je, hier ben ik niet de beste in, ik stuur je naar iemand die het beter kan.”
Hoe ver de samenwerking is, verschilt per plek. Binnen de coöperatie werken de disciplines al samen, bijvoorbeeld aan valpreventie. In sommige wijken is de samenwerking ook goed op gang, terwijl die in andere wijken nog moet beginnen. Dat er nog zoveel uit te zoeken is, maakt het werk voor Sjemaine ook mooi. “Het is een enorm pioniersding, en ik vind het heel leuk.” Ze gaat de praktijken nu per gemeente betrekken bij de wijkverbanden. Omdat zorgverzekeraars de samenwerking vanaf 2027 inkopen, raakt het uiteindelijk iedere praktijk.
Een EPD dat meeontwikkelt met de samenwerking
Als zorgverleners samen één plan maken, komt ook de vraag hoe ze die samenwerking vastleggen. Voor het hele netwerk rond de patiënt ziet Sjemaine op de lange termijn één omgeving voor zich. Met toestemming van de patiënt ziet iedereen daarin alleen wat hem aangaat. “Dat is echt de allerlaatste stap die we denk ik ooit misschien zouden kunnen nemen.”
Binnen de paramedische zorg komt die digitale samenwerking dichterbij. HCI One brengt stap voor stap de kennis van meerdere EPD’s samen in één platform. Volgens Sjemaine kan HCI One daarom helpen. “Omdat dit het elektronische patiëntendossier wordt waar je multidisciplinair op kunt gaan samenwerken.” Een fysiotherapeut en een diëtist die samen een patiënt behandelen, kunnen dan vanuit dezelfde omgeving werken. Digitaal samenwerken met de huisarts, de wijkverpleging en het sociaal domein noemt ze nog toekomstmuziek.
Sjemaine kijkt ook verder vooruit. Ze denkt aan een patiënt met een longziekte die door meerdere disciplines wordt behandeld. Als praktijken samen laten zien dat die patiënt minder behandelingen nodig heeft of betere resultaten haalt, maken ze de waarde van hun samenwerking zichtbaar. Dat zien ook Debby Dekkers en Maarten van der Wilt van HCI.
Minder hokjes voor de patiënt
Zo komen we terug bij de patiënt bij wie meer speelt dan de klacht waarvoor hij komt. Nu lopen er rond hem nog losse trajecten naast elkaar. Als zijn zorgverleners elkaar kennen en samen met hem één plan maken, komt hij wel verder. Daarvoor moeten ze ook in hun EPD kunnen zien wat een collega al heeft gedaan. HCI One bouwt daar stap voor stap aan. Als een van de koplopers werkt HCI One ook mee aan het landelijke programma Gegevensuitwisseling Paramedische Zorg.
Sjemaine weet dat de weg naar zorg zonder hokjes nog lang is, maar ze blijft eraan bouwen. “Ik hoop dat ik, als ik straks met pensioen ga, heb bijgedragen om dat een stukje makkelijker te maken.”
Minder hokjes voor de patiënt
Op de website van Coöperatie Paramedisch Platform Midden Oost Brabant lees je meer over de coöperatie.
Wil je weten hoe HCI One jouw praktijk helpt bij multidisciplinair samenwerken? Neem dan contact met ons op.



